Në fillim të gushtit u nisa drejt Jugut për pushime, por njëherësh edhe me synimin që të rivizitoj vende që kam përshkruar dhjetë vjet më parë në reportazhin ese “Udhëtim midis magjisë dhe shkatërrimit”, të botuar në librin “Albanian Heritage in danger” (Trashëgimia shqiptare në rrezik) – për të bërë pra, mundësisht, edhe krahasimin e mbresave e përjetimeve të së tashmes me ato të dhjetë vjetëve më parë. Së bashku me Deborën dhe vajzën tonë të vogël, Luna, udhëtonte me një makinë tjetër edhe një çift miqsh, bashkëqytetarë italianë të Deborës, që vinin për herë të parë në Shqipëri, Davidi matematicien dhe Yuri, mësuese e shkrimtare. Davidi dukej një vëzhgues i heshtur, shumë kurioz, që s’përtonte të shkëputej nga grupi e të merrte rrugën më këmbë për të parë ç’kishte përtej një kodre apo prapa një shkëmbi. Yuri kishte sensin e humorit të atyre njerëzve që tallen me ankthet dhe frikërat e tyre, që Shqipëria e panjohur dhe plot befasira ia shtonte. Bashkoheshim me njëri-tjetrin kur ndalnim për të pirë ndonjë kafe, për të vizituar ndonjë vend…
, për të drekuar e darkuar. Nuk kishim prenotuar asnjë vend fiks. Çdo ditë do të kërkonim një vend të ri dhe një vendfjetje të re. “Turismo di ricerca” i thonë italianët këtij, që në shqip do të përkthehej “turizëm zbulimi/kërkimi vendesh të panjohura, të reja”, që për mua kishte kuptimin e një rizbulimi, meqenëse shkoja në vende që i kisha “zbuluar” dhjetë vjet më parë.
* * *
Gjithnjë e kam parë me një lloj dyshimi idenë e përjetimit apo vështrimit të gjërave me synimin për t’i regjistruar apo për t’i përshkruar për të tjerët. A është autentike një mbresë kur ti e sheh apo fotografon me synimin që ta regjistrosh apo ta përshkruash? A nuk do të ishte tjetër gjë, sikur thjesht ta përjetoje një udhëtim pa të shoqëruar ai syri i shkrimtarit apo gazetarit, apo fotografit që zgjedh dhe fikson mbresa? A nuk të ve kjo në një pozicion që sikur të heq disa liri përjetimi, në këtë rast edhe pushimesh të vërteta? A nuk je i ndikuar nga sytë që ke përdorur më parë për të mos gjetur dot sy të rinj? A nuk e kthen kështu realitetin që ke përjetuar në atë që Baudrillard e quan “simulacrum”, i cili sipas filozofit në vend se ta paraqesë realitetin e maskon atë, e simulon atë, e zëvendëson atë, i paraprin atij e krijon atë, e vret atë? Këto pyetje janë të rëndësishme. Tashmë të shkruarit e jetës dhe të jetuarit e shkrimit bëjnë pjesë në mënyrën time të të përjetuarit të realitetit dhe ngritja vazhdimisht e këtyre pyetjeve sikur më ndihmon t’i afrohem sa më shumë realitetit, duke mbetur i vetëdijshëm se midis meje dhe atij ka një distancë të pambyllëshme, se ajo që përshkruaj nuk është tjetër veçse e vërteta ime, realiteti im, shenjat e mija. Tek e fundit ne nuk jemi vetëm mbresat e kujtimet tona, jemi më shumë se kaq. Edhe nevoja për t’ua shprehur ato të tjerëve bën pjesë në këtë më shumë. Ajo bën pjesë në dy nga nevojat tonat më ekzistenciale, ajo për t’u shprehur e ajo për t’u shoqërizuar. E rëndësishme është të jesh sa më i sinqertë me veten dhe me ata të cilëve u tregon si dhe mundësisht të kesh aftësinë për ta dalluar kur bëhesh i mërzitshëm. Me këtë disponim jam përpjekur t’i mbaj shënimet e këtij udhëtimi.
Në dalje të Vlorës
Vetëm kur kalova Vlorën dhe mu shfaq pamja e maleve përmbi Tragjas dhe Dukat mu duk se, më në fund, po gjeja inspirimin për të hedhur shënime.
“O malet e Shqipërisë” më erdhi vetiu ndërmend fillimi i poemës së Naim Frashërit, që e kemi mësuar që në fëmijëri përmendësh. Më doli kjo thirrmë, jo thjesht për shkak të atyre maleve që vazhdojnë të më befasojnë sa herë më shfaqen me madhështinë dhe egërsinë e krepave të thepisura, me mënyrën se si e presin qiellin dhe se si u qëndrojnë retë mbi krye. Ngazëllimi estetik i pamjes së tyre nuk do të më mjaftonte për të evokuar vargjet e Naimit. Thirrma që më doli nuk qe thjesht romantike apo estetike; tek ajo u mpleksën edhe do ndjenja të tjera jo më pak të forta. Tek madhështia e bukuria e atyre maleve, e patrazuar nga koha dhe njerëzit, sikur gjeta, më në fund, prehjen nga lodhja e shëmtisë së ndërtimeve, të plehrave, të rrëmujës e kaosit që më kishte shoqëruar nga Tirana nëpër Durrës, Kavajë, Rrogozhinë, Lushnje, Fier, Vlorë dhe anës rrugëve midis tyre; poende, tek ata male sikur gjeta edhe aleatë bashkëbisedues për të shprehur revoltën që më kishte shoqëruar duke parë këtë shëmti. Në fakt dola nga Vlora i tmerruar. “Che horrore” ishte shprehja që i dilte edhe Deborës herë pas here teksa përshkonim qytetin. Gjëja më normale që më panë sytë përgjatë bregut të Vlorës ishte Shkolla e Marinës, e ndërtuar në vitet ’60, sepse vetëm përtej kangjellave të oborrit të saj kishte mbetur pak hapësirë ku njerëzit mund të merrnin pak frymë e të kullosnin sytë mbi pak bar e ndonjë pemë të gjelbër. Gjithçka tjetër ishte pushtuar nga ndërtesa të larta absurde, që i merrnin frymën njëra-tjetrës. Nëpër hapësirat e ngushta midis tyre mezi hynin e dilnin ca makina të stërmëdha që, sipas vëzhgimit të italianëve të mi, në Perëndim i sheh zakonisht të parkuara vetëm në oborre vilash luksoze. Dhe plehra gjithandej, plehra në formë qesesh e gjërash të ndryshme plasmasi, mbeturinash ushqimi, kanaçesh të hedhura ku të mundnin, anës trotuareve mbi rrugë, nëpër rrëza pallatesh.
Sa mirë që jeni ju që rezistoni sikur doja t’u thosha maleve, sa mirë që umanët (më vonë do ta shpjegoj pse them “umanët”), që kanë ndotur gjithçka poshtë jush nuk arrijnë dot deri tek ju.
* * *
Dy poemat më të famshme në letrat shqipe që fillojnë me malet e Shqipërisë, që i di përmendësh kush ka kryer, si unë, shkollën në epokën komuniste janë “Bagëti e Bujqësi” e Naimit dhe “Pse mendohen këta male” e Kadaresë. E para i këndon bukurisë së Shqipërisë, ashtu siç e ka parë, ëndërruar dhe romantizuar Naimi. E dyta i merr malet si simbol të Shqipërisë dhe me një vështrim teologjik të historisë së saj – karakteristikë kjo e ideologjisë nacional-komuniste të asaj kohe – na tregon për pritjen e gjatë shekullore të prijësit apo njeriut të ri që, do ta drejtonte karvanin e këtyre maleve në rrugën e duhur – gjersa erdhi Partia e Enver Hoxhës. Në të parën, – nga e cila më kanë mbetur në kujtesë vetëm vargjet e para – përshkruhet bukuria e Shqipërisë, si ka qenë ajo në kohë të kohëve me lisat e gjatë, me fushat e gjera me lule, me bregoret bukuroshe me lumenjtë e kulluar me çukat, kodrat, brinjat, gërxhet e pyjet e gjelbëruar, që ngazëllejnë poetin kur i kujton sëbashku me vendëthit e bekuar që në harmoni me këtë natyrë, kullosin bagëtitë. Tek e dyta, kjo harmoni paramoderne, para industriale e romantizuar paraqitet e paplotë, e papërfunduar. Përkundrazi, atje bëhet hero kryesor prijësi i shekullit XX, që vjen dhe e kalëron këtë vend për ta çuar për kah një botë më e mirë, që e transformon atë dhe natyrën në emër të kësaj bote, duke krijuar pra një botë tjetër. “Vendëthit e bekuar” nga Zoti të poemës së Naimit në shekullin e XX-të bëhen revolucionarët, që zëvendësojnë Zotin dhe e transformojnë botën.
Duke kundruar malet, çukat, kodrat, brigjet, gërxhet e Shqipërisë dhe lumenjtë e saj të kulluar e fushat e gjera me lule, të cilëve u ka kënduar Naimi dhe duke parë transformimet që kanë kryer umanët përgjatë një shekulli atje ku kanë mundur të venë dorë mbi to, nuk mund të mos ndalesh e të reflektosh mbi rezultatin dhe pasojat e këtij kalërimi njëqindvjeçar. Por përpara reflektimit, ose më saktë nxitëse e reflektimit, nuk mund të mos bëhet përshtypja e menjëhershme se në këtë vendin tonë vetëm atje ku nuk kanë vënë dorë “vendëthit e bekuar” të shndërruar në heronj të rinj të komunizmit dhe pastaj në heronj të rinj të kapitalizmit e konsumizmit ka mbetur vend për t’u përjetuar “dëfrimi” i mendjes së poetit tonë kombëtar. Dmth. vetëm në malet e Shqipërisë.
Në këtë pikë të udhëtimit më lindi ideja t’i titulloj shënimet e udhëtimit “O malet e Shqipërisë”. Pastaj mendova ta le të hapur titullin, duke e lënë kështu edhe veten të hapur për mbresa e qëndrime të tjera.
Hurmat shqiptare arabe të detit
Natën e parë fjetëm në një hotel në dalje të Vlorës, pasi darkuam, po në atë zonë, në një restorant buzë detit nga ata që dukej se ishte ndërtuar që herët. Na ofruan një peshk të gatuar vërtet mirë. Ishte aq i freskët sa ndjehej aroma e detit në të. Na ofruan edhe një lloj molusku – “datteri di mare” i quajnë italianët – të cilët hapën një diskutim jo të vogël në tryezën tonë italo-shqiptare. Në shqip nuk di se si e quajnë këtë molusk. Është pak si i stërgjatë, në ngjyrë të kaftë, i ngjashëm me hurmat e arabike, prandaj italianët i quajnë “datteri”, që do të thotë hurma arabie në italisht, duke u shtuar epitetin “të detit”. Më thanë se në Itali nuk lejohet të peshkohen, pasi nxjerrja e tyre kërkon shkatërrimin e shkëmbit kalkar nën ujë, ku ata rriten, duke shkatërruar kështu ekosistemin. Sepse këta janë molusqe nga ata që quhen gurëngrënës (lithophagë). E gërryejnë gurin e nënujshëm kalkar nëpërmjet acidit që prodhojnë me gjëndrat e tyre, duke krijuar kështu folenë ku edhe mbrohen nga grabitqarët e tjerë të detit. Për të arritur vrima në shkëmb gjatësinë 5 cm u duhen rreth njëzet, tridhjetë vjet. Debora tha se kishte shumë italianë që vinin e kërkonin “datterit” në restorantet shqiptare për t’i ngrënë. Pastaj doli biseda se edhe në Shqipëri duhet të jetë ndaluar peshkimi i tyre, sepse ligjet tona duhet “per forza” të jenë kompatibël me ata evropianë. “Ju keni ligjet më të mira në Evropë – puna është që nuk i zbatoni” – më tha Debora, të cilës i është dashur të merret me ligjet shqiptare.
“Ama zhvillimin e këtij peshkimi prej jush e kemi – u thashë – sepse ne para viteve ’90 mezi mësuam se mund të hahen midhjet, kurse këta datterit as nuk i njihnim.”
Megjithatë edhe ne i hëngrëm hurmat shqiptare arabike të detit. Me një ndjenjë fajësie, por i hëngrëm, dhe nuk na shkoi ndërmend ta hapim këtë diskutim me kamarierët e restorantit, që ishin edhe shumë të sjellshëm, se do të dukeshim si jashtëtokësorë. Zor se ata mund ta dinin se kishte një ligj në Evropë që i ndalonte peshkimin e këtij molusku. Aq më pak që të kishte në Shqipëri një ligj të tillë. Mund të jetë në ato letrat që ka mbushur Qeveria për t’ia paraqitur Evropës për punën e vizave apo të associimit, por ato janë letra, e letra do të mbeten për shumë kohë. Gjersa të vijë puna të na zhvillohet ndjeshmëria për hurmat shqiptare arabike të detit kam frikë se do ta kemi çimentizuar krejt bregdetin dhe s’do ketë më nevojë për këtë ligj.
* * *
Hotelin ku fjetëm natën e parë e gjetëm rastësisht. U nisëm sipas udhëzimeve që na dhanë tek restoranti për një hotel dhe përfunduam në një tjetër, ngase rrugët që u ngjiteshin kodrave për tek këta hotele, që janë rrugë të reja të hapura nga ndërtuesit vetë, sigurisht të pashtruara me asfalt, ishin pa tabela treguese dhe natën mund të ngatërroheshe lehtë. Kështu, kur mbërritëm atje dhe na u ofruan dhoma, e pamë me vend të mos ktheheshim mbrapsht, paçka se nuk e gjetëm pishinën që na kishin thënë se ndodhej para hotelit. Edhe çmimi na u duk i mirë: 3500 lekë për një dhomë dyshe që s’kishte të sharë. Ndoshta ngaqë hoteli nuk kishte mbaruar së ndërtuari ende në pjesën e tarracës që kishte përpara. Edhe televizori ndonëse ishte në dhomë si pajisje, nuk dukej të qe i lidhur me antena, por ky ishte gjëja e fundit që na erdhi në mend të ndiznim. Pronari ishte një djalë i ri rreth të tridhjetave, që e fliste italishten në dialektin toskan në mënyrë të përsosur. Na tha se kishte punuar dhjetë vjet në Firence dhe se i sillte prej andej edhe një pjesë të pajisjeve të hotelit.
Kur u ngritëm në mëngjes pashë se hoteli ishte një nga ato ndërtesat hotele tre-katër katërshe, që kanë filluar t’u ngjiten tashmë edhe kodrave në dalje të Vlorës dmth. pararoja e ushtrisë së shkatërrimit, që tashmë duket se ka mbaruar punë me Vlorën. Ja – thashë me vete – ky mallkimi i të parit të gjërave me syrin kritik të gazetarit, që nuk po më le të shijoja prej andej pamjen e mrekullueshme të Gjirit të Vlorës prej ku Karaburuni atë mëngjes dukej si një lopë gjigante deti e përgjumur mbi ujin e qetë vaj. Por a mundet të mos e përjetosh dot këtë tmerr? A mund të rrish pa imagjinuar, duke parë atë që ka ndodhur në Vlorë se si umanët do t’i vërsulen Karaburunit me hekur e beton për t’ia prishur atë qetësinë mijëvjeçare e për t’ia ndotur ujin e kaltërt përreth.
Vendosëm ta hamë mëngjesin në Llogara. Kur mbërritëm atje pasi kishim kaluar malet e bukur mbi Tragjas dhe Dukat, që më evokuan vargjet e Naimit, gjeta më në fund kohën për të pyetur Yurin, miken tonë shkrimtare. Kisha nevojë të dëgjoja një njeri të pakontaminuar nga helmimi im kronik. Kishim folur pak në Vlorë për ndërtimet e shëmtuara që kishin kaluar gjatë gjithë rrugës, por pastaj kishim kaluar pejsazhet nga dalja e Vlorës deri në Llogara që sikur i kisha pritur me qejf edhe për ta, si për t’u treguar se nuk kishin ardhur në Shqipëri për të parë vetëm shëmtira.
“Çfarë ju tërheq ju më shumë vëmendjen gjatë udhëtimit natyra (në fakt kisha ndërmend bukurinë e Gjirit të Vlorës dhe të maleve që sapo kishim kaluar) apo vepra e njeriut (në fakt kisha ndërmend shëmtinë e ndërtimeve).
Përgjigja që më erdhi nga Yuri i kaloi pritjet e mija.
“Ky vendi juaj duket si një vend që sapo ka dalë nga lufta.” – më tha.
Mu desh të thellohem pak në pyetje për të kuptuar shkakun e këtij perceptimi që ne shqiptarëve tashmë sikur na ka ikur nga vetëdija mu pse jemi mësuar aq shumë me këtë gjendje paslufte të përhershme. E kishte fjalën për shproporcionin midis ndërtimeve të panumërta dhe rrugëve të pashtruara apo në shtrim e sipër në raport me atë që mund të quhet e stabilizuar, normale, tashmë e ndërtuar në një vend.
“Me një fjalë, ty më shumë sesa natyra të tërheq vëmendjen vepra e njeriut mbi këtë natyrë?”
“Po – më tha. Natyra është e bukur, por… ”
Kisha shpresë se për të do të ishte e kundërta; se isha unë që, i njohur tashmë me natyrën më tërhiqte vëmendjen më shumë shëmtimi i saj prej dorës së njeriut, shpërndërrimi i vazhdueshëm i pejsazhit me gërryerje buldozerësh, me dhe e pluhur, beton dhe çimento, por gabohesha. Ndoshta natyra është kudo e bukur, sido qoftë ajo, dhe një të huaji që e viziton një vend për herë i intereson shumë edhe qytetërimi që sheh atje. Aq më tepër ajo vinte nga Toskana, rajoni më i ruajtur në Itali, me përqindjen më të madhe të pyjeve, ku ndjeshmëria për ruajtjen e ambientit dhe trashëgimisë është ndoshta më e larta në atë vend, ku mburren se po të ngjallet Uçelo, do t’i gjejë pejsazhet që ka pikturuar me të njëjtën pamje që i ka lënë ai.

Më pas takuam të huaj që flisnin më me entuziazëm për natyrën, e të tjerë që u bënte më shumë përshtypje vepra e njeriut. Personalisht pashë se nuk mund të shkëputesha dot nga vështrimi im që në këtë udhëtim ishte i përqendruar në bëmat dhe zhbëmat e umanëve ndaj natyrës dhe trashëgimisë. Është i vetmi vend në Evropë që të krijon përshtypjen se raporti midis asaj që është ndërtuar tashmë dhe asaj që është në ndërtim e sipër është në favor të asaj që ndërtohet. Dhe kjo është absurde, e panatyrshme, mund të shpjegohet vetëm me shkatërrimet e një lufte apo me një kataklizëm natyror. Kjo u është shitur dhe vazhdon t’u shitet shqiptarëve nga politikanët tanë si zhvillim, por në fakt dita ditës po bëhet e qartë se ky nuk është mish normal, por një tumor galopant, që vjen nga një mutacion i tmerrshëm në qelizat e shoqërisë.
Bregu i Gjirit të Vlorës nuk e kishte arritur pamjen apokaliptike të gjirit të Durrësit me rreshtat e pallateve që mbërrijnë deri në rërë, por dukej qartazi se prirja ishte ajo. Edhe shkolla që i drejtonte.
“Ka shkatërrim në Siçili. Shkatërrim të madh kam parë edhe në Spanjë në bregun e Mesdheut nga Barcelona e poshtë, që ka ndodhur në vitet ’80, por kjo që paskeni bërë ju është e paparë” – më tha Davidi. “Ky është vetëshkatërrim, është absurd. Në Siçili sot nuk shkon më kush për detin, shkojnë për malin, sepse deti është betonizuar si këtu. Kur vjen puna për det njerëzit shkojnë në Sardenjë, sepse atje kanë ditur ta ruajnë bregdetin, fatmirësisht.” – vazhdonin Davidi me Yurin, por unë vura re se nuk doja t’i dëgjoja më, sepse kjo veçse më shtonte helmimin dhe më prishte shijen e pushimeve.
Paradoski ishte se me gjithë numrin e pafund të ndërtimeve që të shihte syri në Vlorë e rrethina, kur u interesuam për dhoma hoteli na thanë se nuk ishte e lehtë të gjenim në atë sezon pa pas prenotuar më parë. Kjo nevojë, që shtonte oreksin e ndërtimeve të reja, dmth. shkatërrimeve të tjera në një rreth pa fund vicioz shpjegohej me faktin se shumica e ndërtimeve në Vlorë nuk qenë në rrjetin e dhomave apo apartamenteve që jepen me qira për qëllime turizmi. Një pjesë e mirë e tyrja nuk janë hotele, por pallate banimi që o janë ndërtuar nga emigrantë që vijnë një herë në vit ose janë produktet të industrisë së riciklimit të parave të pista, e cila është një industri që punon për hesapin e vet, e palidhur me nevojat reale të vendit. Është ajo që sipas meje, ka shkaktuar mutacionin më të tmerrshëm në qelizat e shoqërisë, tumorin galopant që po pushton bregdetin me furi dhe egërsi të paparë.
Të shkretat hurma shqiptare arabike të detit dhe foletë e tyre për të cilat ato kanë punuar 30 vjet që t’i hapin, ç’i pret.
vijon

Modeli i albumeve, dhe i shitjes së tyre është një diskutim kompleks dhe në fakt, për të qënë i ndershëm, është diskutim i mërzitshëm.

[Interneti] e ka ndryshuar industrinë e muzikës, por për mua, artistët kanë arritur të bëjnë para nga albumet e tyre vetëm për një periudhë shumë të shkurtër. Kur ne filluam, ne nuk bënim asnjë lek nga albumet sepse kompanitë e disqeve nuk donin të na paguanin. Ata nuk paguanin asnjeri!

Pastaj, pati një periudhë të shkurtër nga viti 1970 deri në vitin 1997, kur muzikantët paguheshin, dhe paguheshin goxha mirë, dhe të gjithë u pasuruan. Por tani kjo periudhë mbaroi.

Ama, po të shohësh historinë e muzikës së regjistruar nga viti 1900 e deri tani, periudha kur artistët fituan goxha para ishte një periudhë e shkurtër, 25 vjeçare, pjesën tjetër artistët nuk fitonin gjë.

E ka thënë Mick Jagger, në një intervistë për BBC. Sigurisht që Mick Jagger s’është më artist i varfër, dhe nga perspektiva e tij ndryshimi në ekonominë e muzikës nuk e vret shumë, ama rezymeja e historisë së muzikës së regjistruar është e saktë.

Që muzikantët të pasurohen nga shitjet e albumeve nuk është një e dhënë. Përkundrazi, ishte një rezultat i përkohshëm, që vështirë se mund të zgjaste shumë, me apo pa Internet.

(Jagger, mes të tjerash, bëri dhe ca vite shkollë tek London School of Economics.)

/tar

/tar

Futbollit ata nuk i kanë dhënë llogarinë, lojën “en block”, Beck-un apo Mullerin (qe ka qenë më keq se Inzaghi), por i kanë dhënë Maradonën, futbollistin më njerëzor që ka prodhuar “spektakli”.

Ky djalë që kish talent sa gjithë VolksDeutsch-et bashkë, nga Atlantiku e deri në Vollga, zgjodhi të ish njeri, të reflektonte dhunën, varfërinë dhe dekadencën që i rezervohej vendit prej nga vinte. Njeriu i zotësisë dhe i hilesë sot stërvit ekipin ku lot Tevez, Messi, Aguero, Veron, Higuain, Samuel e të tjerë djem që janë rritur me imazhin e Diegos te koka. Ata drejtohen nga një idhull i gjallë e i prekshëm, nga një idhull që ka dëshmuar se di të zbresë shumë poshtë e të ngjitet shumë lart.

Ndryshe muhabeti me Joachimin, këtë gjerman ezmer që vishet më keq se Cristiano Ronaldo… e imagjinoj që tani trajnerin gjerman që shtrëngon një trëndafil ndër dhëmbë dhe kërcen nën tingujt e “Mi Noche Triste” të Carlos Gardel.
/peshkupauje

Albumi përbëhet gjithsesj nga 19 këng, marën pjes: Dredha, Krack, Bazzuka, K-Lay, NeGGos etj, tekstet jan të shkruara secili pjesën e vet, ndërsa për beat jan përkujdesur K-Lay Beats,r-blin produksion,nessyg beats.

Organizimi i promovimit të albumit dhe inqizimi i një video klipi do vendosen nga fundi i muajt korik, kur edhe reperi të rikthehet në vendlindjen e ty në Kosov, për momentin albumi do jet në shitje vetëm në Kosov më pas në Shqipëri dhe Maqedoni.

Agresioni lista e këngëve të albumit “Real nga natyra”

01. Agresioni – Intro
02. Agresioni – Nr.1 (feat. K-Lay)
03. Agresioni – Melodija Jem
04. Agresioni – Boj Termet (feat. K-Lay)
05. Agresioni – Repi Jem Sosht Okay
06. Agresioni – Jom Shej i Keq (feat. Krack,K-Lay)
07. Agresioni – Hala Skeni Ni (feat. NeGGos,Anonimos)
08. Agresioni – Me 1 Planet
09. Agresioni – Kritikat e Repit (feat. Anonimos)
10. Agresioni – Real Nga Natyra
11. Agresioni – Jeta Sosht Loj (feat. Anestezion)
12. Agresioni – Skit
13. Agresioni – E Kisha Lan Repin
14. Agresioni – Jeta Ish Montazh (feat. NeGGos)
15. Agresioni – Kush Jem Na (feat. K-Lay)
16. Agresioni – Bota Kerkon Paqe (feat. BaZZuka)
17. Agresioni – Soldier (feat. Dredha,GhostKing)
18. Agresioni – Jeta Mangup (feat. Dredha,K-Lay)
19. Agresioni – Outro

/hiphopw

Noizy dhe Stresi pajtohen qka do të thot kjo për ty?

Mali-G: kjo per mu është pak si e thartë jo gjo e amël për otr apo për grupet e tjera, ama osh gjoja ma e mirë që ndodh për publikun, muzika ka kalu në publik në bissnes dhe njerzit në një fare mënyre morën pak si jerm, jo “TBA” jo “OTR” rinia u prishën menc! dhe njësoj si politika u bo edhe puna grupeve, për hatër të rinis u desh të pajtoheshin, mos të ket lufte rrugësh se boll osh BOLL vje një kohë që do e kuptojne njerzit dhe do thonë se qa kam bo amo ka shume njerëz që jane në gjygje e gjykata për këtë sport dhe thjeshte ka nje END-in.
Nga jasht kan qarkulluar thashetheme nga më të ndryshmet, duke thën që u larguan disa pjestar, disa tjer jo priten të largohen etj?
Mali-G: Une nuk di gjo për grupin noshta e kanë bo plan mu largu noshta nuk largohen noshta janë largu krejt e unë akoma sdi gjo!! ama për veten time e kam ma të thjeshtë me fole sesa me fole për grupin tim, une jam mali g otr kuksiano une kam luftu shumë për këtë grup kam po cfardo qe kam mujt me e qit kët ngrup ne maje dhe jam krenar për punën që kam bo apo kena bo na si grup, otr nuk osh Noizy, OTR është grupi, dhe noizy osht thjeshtë noizy i grupit otr, otr na man neve bashk, noizy nuk na man neve bashk, mali g pjestar në otr, une Noizyn e kam 10 vjet shok dhe ja ruj krahun apo ma run krahun në maksimum deri ku ska mo, ama nesër mu prishe une me Noizyn (ska me ndodh) une sjam shok mo me Noizyn ama kam qenë OTR do jem OTR dhe do mbetem “Mali g OTR”.

Jeni duke punuar në Mixtapën e radhës që pritet të del nga OTR gjat këti sezoni veror, ku keni arritur?
Mali-G: Po e vërtet është se po punojmë për një “Mixtape” OTR do marin pjese dhe Shoqëria Londrës dhe jam i sigurt se do pëlqëhet shume pasi bëjmë gjonë që bojm më mire se të gjithë!! jemi diku nga përfundimi “Mixtap-ës”.

Ke një video klip në treg tskukses’shem me Anjez-ën “se di çpo ndodh”, a jeni duku punuar në ndonjë klip tjetër?

Mali-G: Kënga me Anjezën është klipi im i dyte pas kadale kadale, dhe jam shumë i gëzuar me atë klip dhe planifikoj me bo klip të ri solo dicka shumë ndryshe dhe hot!

Cilin grup reperash për momentin e ndjeni si rival?

Mali-G: Po ta dija do te tregoja! skam rival anjeri nuk ngjoj asnjeri dhe një që së dëgjoj smund ta vlersoj.

Qka ju pëlqen mas shumti t’boni gjat verës?

Mali-G: Shume gjona që si bojnë tjerët, kam jetu 8 vjet në londër dhe kam Shoqërinë në londër i love londra se po më mban Shokët, vjen vera vijnë Shoqëria plas qefi gallata dhe hargjim parash, me shokë në vende të ndryshme me pak fjale.

Për fund Mali-g qka do ju thoje gjith adhurusëver të tu dhe atyre që e duan hip hop botën e sotme?
Mali-G: Ata që e dun hip hopin ose kërkojne që në të ardhmen të lujnë lojën e hip hop-it, hip hop është thjeshtë një fjalë dhe ka një kuptim të madh, hip hopi osh një loje që duhet me e lujtë si lojtar, dmth që kur të hysh me lujte luje lojën dhe dil lojtari ma i mirë jo hy në loje luj dhe perfundon tifoz, dhe adhurusve i përshëndes kudo që ndodhën dhe i falenderoj për përkrahjen dhe do jem me to cdo hap që te boj, dhe ju lutem adhurusve 100 herë që mos ti marin gjonat në menyren më të egër që ka njeriu, rreperat njerëz si ju, dhe ndoshta marin frymzim të keq apo naj gjo, thjeshtë dëgjo muzikën dhe boni qef për vete, mos boni qa thonë rreperat në kongë se e KENI GABIM./hiphopw

e parë të tyre të titulluar “Last City”. Promovimi u bo në Teatrin “Oda” me 15 janar, ku përveq që kan promovu albumin poashtu e kan promovu edhe spotin “Thu As Vet S’e Di”.

Osht album që i përket një repi t’cilin zorr qe mujn e bojn tjertë sidomos tash në kohët e fundit kur komercializmi gati preku majet e hip hop-it tonë. Katër antarët e këtij grupi kan

punu n’këtë album 8 muj pa u ndal dhe në fund kan nxjerr një punë të shkëlqyer. Ky album poashtu ka edhe bashkpunime me grupin Abstract dhe me 1 femën të Francës në kangën e 20-të.

Dy kangë jon bo me spot po vetëm “Thu As Vet S’e Di” u promovu dhe e kan qit nëpër mediat tona kurse “I Kisha Thon” pritet të dal së shpejti.
Video

Media
Last City — Download

Muzika — Download

Kili Mili — Download

AK47 — Download
Tracklist

1. Intro
2. Last City
3. Fuck Dat
4. I Kisha Thon
5. Ta Then
6. Muzika
7. Thu As Vet Se Di
8. Zooro Me Bo
9. Skit
10. S’pi Kuptoj
11. Hip-Hop
12. Kili Mili
13. AK47 (ft. Abstract)
14. Mr Insekt
15. Skit
16. Ne Men Ke
17. Underground
18. 1.2.3
19. Dejavu
20. Hakikat
21. Exit

Cover

Konkludimi
Ajo që e karakterizon kit album osht lirika e madhe, metaforat dhe idet e tyre gjeniale të cilat secili prej antarve të këtij grupi i paraqet në mënyrën e vet. Në 21 kangt e ktij albumi osht paraqit profesionalizmi i madh i grupit UFO Click, t’cilin profesionalizëm rrallë e bon najkush sidomos në kohët e fundit (sherri komercializmit, lexo ma nalt). Osht një ndër albumet me të mira në shqip-hop në vitin 2010 edhepse osht ende fillimi i vitit.

Albumin edhe pak mund ta bleni nëpër të gjitha CD Shop-at në Kosovë dhe nëpër disa kafiqa të Prishtinës.

(albohiphop)